Aleksandro, Marcinie

Treść kartki:
Aleksandro, Marcinie!

Humilitas

Natura świętości znamię
korzenie prawdy
w porach roku zapuściła
by wciąż na nowo
mistycznym pięknem odradzać

Dusza z lekkością
wodze fantazji puściła
kaszmirowym dotykiem
serca z kamienia muskając

Wiary korona
swej potęgi niezłomnością
pod nieba obłoki
kolory nadziei wzniosła

Zakwitła niczym kwiat
znacząc znak krzyża
koronę z cierni włożyła
przybierając imię
Miłość