Uczyń mnie Swoją poezją

Treść kartki:
Uczyń mnie Swoją poezją
Niech Twoje pióro przemierzy mapę mojej skóry
Niech odkryje pejzaże —
góry pragnień, doliny fantazji,
ścieżki, które prowadzą do namiętności, i te, które gubią się w marzeniach.
Nie pisz mnie w pośpiechu,
Twórz mnie powoli
Bo w każdej mojej literze jest echo czułości,
a w każdym wersie — cień tęsknoty,
która pragnie być zrozumiana.
Niech Twoje słowa będą jak dotyk,
który budzi słodkie napięcie
Niech każdy wers będzie pocałunkiem,
który zostaje na ustach myśli.
Niech między nami rodzi się cisza,
ta najpiękniejsza — pełna znaczeń.
A gdy już mnie stworzysz
Nie chcę być tylko wierszem —
chcę być drżeniem, które budzi zmysły,
i szeptem, który nie pozwala zasnąć.
Resztę niech dopowie westchnienie nocy
Gdy tu i teraz staje się dla nas wiecznością
Gdy wyśnione marzenia widzę w Twoich oczach
Gdy świat mi Ciebie oddaje —
jak dzień, co przy zachodzie
wpada w ramiona ukochanej nocy —
spokojnie, z cichym westchnieniem zmierzchu
Wtedy czas przestaje istnieć,
a każda sekunda staje się dotykiem wieczności
Nie chcę nic więcej — tylko trwać w tej chwili,
w oddechu, który pachnie Twoją bliskością,
w spojrzeniu, które rozświetla moje serce jak słońce po deszczu.
Bo gdy jesteś — świat staje się łagodny,
cisza oddycha naszym imieniem,
a każde drgnienie powietrza niesie obietnicę czułości.
Niech ta chwila trwa bez końca,
niech czas zapomni, że ma biec —
bo w Tobie odnajduję nieskończoność,
a w naszym „teraz” — sens, światło i cud istnienia.
A gdy noc znów otuli nas ciszą,
chcę tylko szeptać Twoje imię,
tak cicho, by nie spłoszyć snu —
bo w Twoim uśmiechu rodzi się świt,
a w moim sercu — jego echo.